 |
 |
 |
|
|
|
|
მათ სხეული გამოიტანეს, სული კი იქ დატოვეს |
,,ბორჯომი~. თუ 2008 წლის აგვისტოს ომამდე სამაჩაბლოში შესვლას ასე თუ ისე ვახერხებდით და მშობლიურ კუთხეს ვნახულობდით, აგერ ორი წელია, იქაურები ლტოლვილებად ვიქეცით. გვენატრება ლიახვის ხეობის შესანიშნავი ბუნება, უგემრიელესი ხილით დახუნძლული ბაღების ხილვა.
სექტემბერში ხილის კრეფა იწყებოდა, იკრიფებოდა ცნობილი კეხურა, ბროცკის და ივერიის ჯიშის ვაშლები.
ჩვენც მეტი რა გვინდოდა, ერთი ბაღიდან მეორეში დავრბოდით.
ოო, მართლაც მდიდარი სოფლები იყო ლიახვის ხეობაში, რომელი ერთი ჩამოვთვალო: კეხვი, ძარწემი, აჩაბეთი, სვირი, ხეითი, თამარაშენი, ქურთა... ყველა ქართველებით იყო დასახლებული და ოსებთან ტკბილი, მეზობლური და ნათესაური კავშირი გვქონდა _ ერთად ვიზიარებდით სიხარულსა და გაჭირვებას.
დღეს მენატრება, ძალიან მენატრება ოცი-ოცდახუთი წლის წინანდელი პერიოდი, იგი ბედნიერებით და სიხარულით იყო აღსავსე.
სამწუხაროდ, ის ლამაზი მოგონებები ზღაპარივით გაქრა.
ამ ოცი წლის წინათ ამ ხეობაში ცხოვრება აირია და საუკუნის მანძილზე ძმურად მცხოვრებ ქართველებსა და ოსებს შორის შავმა კატამ გაირბინა.
ლიახვის ხეობის ქართველმა მოსახლეობამ დიდი გაჭირვებით თავი ძლივს გამოიტანა. რუსების დახმარებით ოსებმა ქართველებს ნამდვილი გენოციდი მოუწყვეს.
გამოვრბოდით საკუთარი მიწა-წყლიდან. საკუთარ სამშობლოში ცარიელ-ტარიელნი, ცრემლიანი და გულმოკლულნი, მოგვქონდა ჩვენი სხეული, სული კი, სული ტანჯული დღესაც იქაა _ სამაჩაბლოში, იქაა ჩვენი წინაპართა საფლავები, სადაც აი, უკვე ორი წელია ქართველს ფეხი არ დაუდგამს, სანთელი არავის აუნთია წმინდა სალოცავებში, არც ის ვიცით, ბარბაროსების ხელს გადაურჩა თუ არა დიდი ჭირ-ვარამ გამოვლილი ეკლესია-მონასტრები...
საუკუნეების მანძილზე ქართველების და ოსების ერთად თანაცხოვრების ისტორია თითქმის წამებში გაქრა, ჩვენს სამშობლოში ჩვენ აქეთ ვართ, ცხადია, ისინი იქით _ ჩვენივე ქვეყნის მიწა-წყალზე, თუმცა ,,სამხრეთ ოსეთის დამოუკიდებელ რესპუბლიკას~ უწოდებენ.
უკვე ორი წელია სამაჩაბლოელი დევნილები პატარ-პატარა კოტეჯებში ცხოვრობენ, რომლებიც ფუტკრის სკებივით არიან ჩამწკრივებულნი, თავ-თავიანთი სოფლის სახელები შეურქმევიათ და ხალხი იმ მოგონებებით და იმ წესებით ცხოვრობს, როგორც კეხვში, სვირში, ქემერტში, ძარწემში, აჩაბეთში, ქურთაში, ხეითში, თამარაშენში.... ცხოვრობდნენ, ცხადია, მთლიანად ისე ვერა, როგორც ადრე, რადგან ღამე, როცა სძინავთ, სიზმარში სამაჩაბლოში დაიარებიან.
გვეღირსება კია ოდესმე დაბრუნება? ბევრი ამ ქვეყანაზე აღარცაა, ზოგს გულმა უმტყუნა, ზოგს ნერვებმა, ზოგს ყივილი ესმის მშობლიური მიწისა _ ამ ქვეყნიდან ისე არ წავალთ, მამა-პაპათა გვერდით დასაფლავება რომ ვერ გვეღირსოსო...
...ახლაც აგვისტოა, ისევე ცხელი და მტკივნეული დღეებია, როგორც ორი წლის წინ, აღარაფერია ქართული ლიახვის ხეობაში, გადამწვარი და რუსული ტანკებით გადათელილი ქართული სოფლები _ მიწისაგან პირისა აღგვილი, მაგრამ სული იქ ტრიალებს, სული იმ გამოქცეული ათიათასობით ქართველისა, რომლებმაც მხოლოდ სხეულის გადარჩენა შეძლეს.
იმედი ყველაზე ბოლოს კვდება, სამაჩაბლოელ ქართველებს სწამთ, ისინი აუცილებლად დაბრუნდებიან მშობლიურ ადგილებში.
ღმერთმა იმედი გაუმართლოთ!
ს. ხეთაგაშვილი
19.08.2010 |
ინფორმაცია მოწოდებულია: გაზეთი ”ბორჯომი”
სტატიაში გამოქვეყნებულ მასალაზე პასუხისმგებელია ავტორი გაზეთი.
ინფორმაციის გავრცელებას უზრუნველყოფს სააგენტო
REGIONS.GE
|
|
|
|
 |
 |
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
ახალციხე
|
დღეს |
ხვალ |
|
ამინდი |
 |
 |
|
დღისით |
-3 °C
|
-3 °C
|
|
ღამით |
-12 °C
|
-13 °C
|
|
ამინდის პროგნოზი
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
 |
|
|
|
| ორშ | სამ | ოთხ | ხუთ | პარ | შაბ |
კვ
|  | | | | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | | 27 | 28 | 29 | | | | |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
